جا پا
مهدی رزاقی طالقانی
۱۴۰۳-۰۷-۰۸
بدون دیدگاه
در زمین دیگران خانه مکن کار خود کن، کار بیگانه مکن ای تو در پیکار خود را باخته دیگران را تو ز خود نشناخته …
منو
در زمین دیگران خانه مکن کار خود کن، کار بیگانه مکن ای تو در پیکار خود را باخته دیگران را تو ز خود نشناخته …
رای خودمان ماندن و بینقاب ماندن هزینه می دهیم. موقعیتهایی که از دست میروند و آدم هایی که کنارمان میگذارند و کنارشان میگذاریم
این خانوم که در برابر دوربین رو گرفته هم اسمشون بود ننجون
ننجون هوری
اون نوجوان نارس و بلوغ نایافته بغلی، ده ساله از تهران، با شلوار گرمکنی تا ناف بالا کشیده هم منم.
دارم می رم ترکیه، کارام تموم شده، اما اونجارم اینا طویله کردن
بر خلاف آنچه اونروزا مرسوم بود، آقا خشی هیچوقت در صندلی جلو، دو نفر را سوار نمیکرد، با اون قد وقواره که دو تا زانوها تا وسط داشبورد میرسید و شونههای پهن قرار نبود کسی خیلی به آقا خشی نزدیک شه
مملکت نیازی به هیچ باطوم و تبصره و قانونی ندارد. چماق به دست همه ی اهالی این مملکت به تعداد کافی هست … چماق حرف، چماق نظر، چماق طعنه … ا
ساده ست …
باید ریشه کرد
باید تاب آورد
پای آن باید ماند
من نمونه ای دیگر از سرنوشت محتومی نسلی ام که به امید تغییر هر روز خود را چون خرداد پر حادثه در تکاپو و درد، سر کرد و زورش به ارباب زر و زور و تزویر نرسید.
برخلاف این مکانهای هرزه اما قبرستان هیچ وقت رنگ و بوی توده ای لاشی طور به خود نمی گیرد چرا که مرگ مفهومی نیست که انسان بتواند با آن لاسی بزند یا رویش یادگاری بنویسد یا با آن عکس بگیرد
دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟
هیچ !!!”
من به عنوان یک تماشاچی بی طرف روی سکوی سیمانی، هیچ وقت فراموش نمی کنم که ما تا همیشه در آزادی میزبانیم حتی اگر فنس ها، آجری باشد
از همین حالا که از گشت و گذار در شهر بازگشته ام و شاید تنها رکاب زن امشب شهر بودم، از همین حالا باز، سالم و آرام و بااصالت می جنگم برای ساختن فردا …
M R TALEGHANI’S WEBSITE
مجالیست برای سیاستخوانی و تاریخخوانی و نگاه فلسفی به آنچه هست و نیست و باید باشد.
