زمان در دو راهی حرکت و عزلت
مهدی رزاقی طالقانی
۱۴۰۳-۰۴-۲۰
بدون دیدگاه
از ملاقات با مرگ بی خبرم اما سرعت رشد عرصه های گوناگون به نحوی است که باید بیشتر بخوانم و ببینم و بدانم
منو
از ملاقات با مرگ بی خبرم اما سرعت رشد عرصه های گوناگون به نحوی است که باید بیشتر بخوانم و ببینم و بدانم
طالقان فرهنگ خیز با آن طبیعت جادویی اش هر چند معیارهای یک تعلق خاطر تمام عیار را دارد اما خب آن هم خاکی ست همچون ریگزارهای یک کویر یا گل و لای هر جنگلی روی این کره زیبا
فیس بوک و اینستاگرام و توئیتر چنین قابلیتی را به جامعه ایرانی اهدا کردند که بت پرستی هنری و سیاسی را از میان بردارند
ما که نه اهل علم شدیم و نه جویای معرفت و بدا به حالمان و خوشا به حال او که از تبار این دو بود
من می خواستم نقاشی بکشم از کادر بیرون بزنم
لعنت به تو خانم قربانی، دیوارِ دلسوز
کاش می توانستم بفهمم که آنروزها در آن سرِ کچل چه می گذشت. آیا می دانست علم چیست و عمل کجاست؟ تخصص چیست و دانایی کجاست؟
باید برای این زندگی در این حیات وحش، همه خصلتهای وحشیام را ببرم، شهر حیوان مرا میخواند
درب حیاط را بستم
مرسی که چنان آرام هستی که کسی یادش نیست که تو هم همین حوالی هستی
خودم» را میشناسم. خودخواه نیست وقتی میگوید برای دیگران هم باید جنگید، تنها به میم فکر نمیکند
اینقدر که اینجا نگذاشتهاند دارایی انسانها منطق و فهم و دانایی باشد، همه چیز عوض شده
از آن رو که طالع مسعود بودند در تأثیر اختران شوم سالی که تو بودی
اینها را باید نگاه کرد که حریف زمانه اند. اینها هرز قدم بر نمی دارند، و ساده نمی شکنند، اینها می دانند که کجا بایستند. چگونه بایستند
M R TALEGHANI’S WEBSITE
مجالیست برای سیاستخوانی و تاریخخوانی و نگاه فلسفی به آنچه هست و نیست و باید باشد.
