حسن یزدانی ناخواسته روبروی شهوت شکست امریکای آقایان ایستاده بود
حسن یزدانی را نباید در جایگاه جواد فروغی ای تحلیل کرد که عزتش را با چقیه تاخت میزند
آیا این عشق مبتذلِ لقلقه زبان ها و قلم های امروز، همان عشقِ “یک ساعت عشق، صد جهان بیش ارزدِ” دیروزهاست؟
آنچه در ادامه رخ خواهد داد کاملاً مشخص نیست، اما آشتی این دو نیازمند چند تصمیم محال است
آیا واقعا کلمات می توانند خط قرمز باشند و آیا کاربرد کلمات را باید در یک عرف، سنت یا ایدئولوژی دید و سپس آنها را استفاده کرد یا نه؟
شاید اگر ایران مستعمره مستقیم یک قدرت جهانی بود، جامعه ایرانی یا به عبارت صحیحتر سیاست ایرانی امروز تا به این حد، درگیر توهم توطئه نبود.
من از استثمار حرف نمی زنم که مرا و ما را پیش چشممان تاراج کند من از استحمار می گویم
ممنون از اینکه دستم را از وقتی سیزده ساله بودم تا همین دیشب که کتاب «ایران را از یاد نبریم» را میخواندم رها نکردید
امکانش نبود اما با تمام وجود من هم دوست داشتم امشب با سنت های یک مسیحی معتقد به شادی بپردازم. چرا که مصداق مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید همین امشب است
اگر قرار بود ملاکی برای سواد داستانی در ادبیات ایران تعیین شود، کتاب سووشون شاید بهترین انتخاب بود، کسی که سووشون نخوانده است تقریبا در
شما در روزگار چرخندهها و عشوههای پای قدرت، ققنوسوار رقصیدی. و با اصالت و متین روی پای خودت ایستادی، شما لایق تحسینی خانم زهرا امیر ابراهیمی
ریشه استبداد در ایران با حل شدن همان سه مسئله خشک میشد.
پذیرش تمدن جدید-جایگاه دین در سیاست – دموکراسی و دخالت مردم در تعیین سرنوشت کشور
نیاز به «پیروی» به دو نوع «تسلیم» و «احترام» تقسیم میشود. پرتکرارترین نیاز در کتابهای ایران، «پیروی» از نوع « تسلیم» است. در چین و آلمان نیاز به پیروی تنها به شکل «احترام» یا «سپاسگزاری» نمود پیدا کرده است.
M R TALEGHANI’S WEBSITE
مجالیست برای سیاستخوانی و تاریخخوانی و نگاه فلسفی به آنچه هست و نیست و باید باشد.
