آتش بس منهای بعضی چیزها
این گزارشی از روز آتشبس است. سه شنبه روز عجیبی در تاریخ ایران بود، واکنشهای گروههای مختلف در روز اعلام آتش بس، هیچ ارتباطی با مسئله انسانی جنگ نداشت و کسی با کشتههای جنگ کاری نداشت.
دو جریان کاملا متضاد سیاسی ایران، انقلابیون افراطی و جریانات تندرو طرفدار جمهوری اسلامی و مخالفان تندرو جمهوری اسلامی به شدت دچار یأس سیاسی شدند و طبق روال معمول، هواداران جبهه اصلاحات، در فقدان سوگ انسانی ناشی از جنگ، شادمان از عدم تغییر بنیادین فضا و ماندن کشور در شرایط پیش از جنگ بودند.
در افراط خبری از جان انسان نبود
جریان افراطی طرفدار جمهوری اسلامی که زندگی سیاسی در فضای جنگ، هوای مطبوع و مورد نظر آنان است و با شهادت خواندن مرگ انسانها، خود را تخدیر میکنند، تمام امروز با بهت آتش بس را دنبال کردند، گاهی به عراقچی وزیر امور خارجه حمله کردند که با وادادگی فرصت تسویه حساب با اسرائیل و کشورهای عربی و البته امریکا را گرفت و در شبکه ایکس و محافل غیر رسمی، چند جایی به رهبری حمله کردند و برخی در ایتا از رهبری خواستند تا خودش در تلوزیون خبر آتش بس را رسمی کند تا قادر باشند آن را بپذیرند. این گروه از محقق نشدن آرمان محو اسرائل و با خاک یکسان نشدن تل آویو و حیفا به شدت غمگین بود
در تفریط هم
هواداران جریانات تندرور اپوزیسیون جمهوری اسلامی هم امروز و امشب را در یأس کامل سپری کردند، این گروهها که در پی تمام کردن پروژه سقوط جمهوری اسلامی بودند، در نیمه شبی که اسرائیل و ایران یکدیگر را روفتند، به ناگاه با خبر آتش بس مواجه شدند و نتوانستند آن را هضم کنند.
آنها در شبکههای مختلف به ترامپ حمله کردند که نتانیاهو را متوقف کرده و به اصطلاح خودشان، سر مار را نزده است، هواداران شاهزاده پهلوی بیش از دیگران در خشم و یأس بودند، رضا پهلوی دیروز به برنامه تیم خود برای دوران گذار اشاره کرده بود و هوادارانش در پی تهیه بلیط برگشت او بودند و کمتر از دوازده ساعت بعد با اعلام آتش بس، طبیعتا بسیار دلزده از وقایع بودند و به مردم معترض داخل کشور حملات لفظی میکردند که لایق این وضعیت هستید و … در واکنش اینها هم اثری از محکومیت جنگ و سوگ کشته شدگان نبود
و تعادلی مزور
درباره هواداران اصلاح طلبی حرف زیادی نمیشود زد، آنها موفقیت آرام نگاه داشتن جامعه ایران را محصول مدیریت دولت اصلاحطلب پزشکیان میدانند و در واقع خود را پیروز جنگ داخلی در برابر جریان پایدارچیها و پیروز جنگ خارجی در برابر اسرائیل میدانستند. از رهبری برای پذیرش آتش بس راضی هستند و خود را ایرانیتر و عاقلتر از هواداران سایر جریانها میبینند
اما در معدود واکنشهای مخالفان جنگ، آثار محکومیت حمله و کشتار ایرانیان و اسرائیلیها دیده میشد و نوعی از سوگ در کلام و نوشتا آنها بود، آنها در غم ودرد ناشی از اثرات جنگ سوالات خود را تکرار کردند که حد یقف جنگ طلبی و کشتار نتانیاهو برای امریکا و اروپا کجاست؟ و اگر مسیر حرکت ماشین کشتار بعدی او پس از ایرانیان، اعراب حاشیه خلیج باشد چه؟
و این پرسش هم به تکرار در شبکههای اجتماعی آمد که جایگاه «جان» در سیاستهای منطقهای جمهوری اسلامی کجاست و تا چه مردمان کشورهای فلسطین و لبنان و سوریه و یمن و حالا ایران باید برای این سیاستها قربانی شوند؟
گزارشی از روز آتشبس
نویسنده: مهدی رزاقی طالقانی
