منجی و امامانِ فردا

من خودم همین امروز گفتم: “چه خوب است که مرگ می آید ما را با خود می برد. بالاخره یک روز یا یک شب، فردا ندارد”؛ اما منتظر نبودم که منجی بیاید روزی گره از کارم باز کند.
با این حال می توان پذیرفت که من خیلی هم حال و احوال روح و روانم به راه نیست. چراکه مرگ، هراسی است که نوعِ بشر از آن گریزان است و شاید باید هم باشد
بشر مایه ای برای امید می خواهد تا زنده بماند
او که ازدواج می کند برای میانسالی. بیمه می پردازد برای پنجاه سالگی. و فرزند می آورد برای روزگار پیری و در نهایت منجی می خواهد برای گره های بزرگتر، مسئله های بزرگتر، همانها که فکر می کند در توانش نیست آنها را حل کند و یا حالش را ندارد آنها را حل کند، این بشر به امید زنده است نه به مرگ.

انتظاری لاجرم

این بشر که فردا برایش مسئله است، سرنوشتش را هم البته به ساده ترین راه حل ها پیوند می دهد. انتظار هم برایش در نهایت یک راه حل ساده است برای ساخته شدن فردا؛
چرا که به خود زحمت نمی دهد عادل باشد اما از منجی می خواهد که جهان را پر از عدل و داد کند
زحمت مبارزه با ظلم را نمی کشد و چه بسا خود، ظالم است اما از منجی انتظار دارد تا در برابر ظلم بایستد
اما آیا آنها که تمدن ها را ساختند، آنها که علم را تا بدینجا رساندند و جهان وحشی را چنین آرام ساختند و بدویت را به تعقل رساندند هم از ملت انتظار بودند؟
آنها که زمینِ جهنمیِ قحطی و خشکسالی و سیل و طاعون را به بهشتِ امنیت و سلامت و واکسن و سد و زلزله نگاری و کِشتِ انبوه مبدّل ساختند، از مردمان منتظر بودند؟
بعید می دانم

آنها تمام جانشان را پای شناختِ فردا گذاشتند، یکی رصدخانه ساخت و یکی تقویم، یکی ساعت ساخت و یکی ماهواره هواشناسی …
آنها رنج کشیدند و چشم به چراغ اندیشه خویشتن داشتند و خود منجی شدند تا مردمانِ انتظار، رنجی نبرند و فردا برای شان مسئله نباشد

من اگر باشم و روزی منجی بیاید و یک منتظرِ بی عمل و بی خاصیت که نهایتِ عملش یک “الهم عجل لولیک الفرج” خواندن بوده، پای رکابش باشد، و اگر امثال نیوتن و انیشتین و همین خانم لین مارگولیس (صاحب عکس) و گالیله و رازی را کنار خود نداشته باشد، فریاد می زنم که او منجی نیست