کتاب با عطر بادام تلخ آغاز می‌شود؛ عطری که هم پیش‌درآمد مرگ است و هم استعاره‌ای از حافظه: حافظه‌ای زنده، رایحه‌دار، پر از اشباحی که هرگز از آستانه‌ی ذهن رانده نمی‌شوند.