یوسا در این رمان، سبک روایی خود را به تجسمی از آشفتگی درونی و بیرونی انسان بدل می‌کند. او مرز میان گذشته و حال را برمی‌چیند و روایت را به شبکه‌ای از زمان‌های درهم‌تنیده بدل می‌کند