گزاره «روششناسی مطالعات تاریخی، تابع هستیشناسی و معرفتشناسی مطالعات تاریخی میباشد» یک حقیقت بنیادین در فلسفه تاریخ است که چارچوب تحلیلی مناسبی برای درک رویکردهای مختلف تاریخنگاری فراهم میکند
تاریخنگاری در پارادایم الهیاتی از کهنترین اشکال تبیین گذشته است که تاریخ را در پیوند با امر قدسی و وحیانی میفهمد.
مطالعهٔ تاریخ میتواند کنجکاوی محض (دربارهٔ اینکه پیشینیان ما چگونه بودند و چه میکردند) را ارضا کند؛ ما را در تخیل چیزهای عجیب و غریب یاری و ترغیب کند
در بعضی موارد، خطا از اینجا ناشی میشود که انسان از کودکی پارهای عقاید و احکام مقبول متواتر و مشهور را در ذهن خود پذیرفته است – و به آنها خو کرده است و نمیتواند آنها را از فکر خویش خارج کند
اگر ملتی، در موقعیتی قرار گرفت که خود را در دنیا به نمایش گذاشت و حوادثی به وجود آورد که آن حوادث نه تنها در داخل خود ملت، بلکه در همسایگان و در جهان موثر واقع شد، تاریخنگاری – تقریباً – از همین موقع در میان آن ملت آغاز میشود
با سابقه ترین نوع مطالعات تاریخی تاریخ روایی یا سنتی است که بیشتر به شرح حال حاکمان جنگ ها و روابط سیاسی می پرداخته است.
تاریخ سنتی گزارش، روایت و احیانا تحلیل رویدادها، عقاید، جنبشها و اعمال و رفتار پادشاهان و قهرمانان نظامی و سیاسی است و معمولا گرد مفهوم قدرت، سلطه و غلبه میگردد
M R TALEGHANI’S WEBSITE
مجالیست برای سیاستخوانی و تاریخخوانی و نگاه فلسفی به آنچه هست و نیست و باید باشد.
