گفتگوی ما طولانی شد و در نهایت گفت: «برای من پیادهروی تا وقتی ارزش داره که عراقیها و طرفدارای سیستانی نذارن این پیادهروی به نمایش و نقاب ایرانی آلوده شه و اگر اونجا هم به این چندچهرهگی دچار شه، از فهرست عادت سالانه من حذف میشه.»
از سال ۱۳۸۴ که گردوغبار بهطور جدی در خوزستان شروع شد، هیچ اقدام مؤثری برای حل آن انجام نشد. همان سال، احمدینژاد آمد؛ دولتش نه گزارشی گرفت، نه برنامهای داد.
سه شنبه روز عجیبی در تاریخ ایران بود، واکنشهای گروههای مختلف در روز اعلام آتش بس، هیچ ارتباطی با مسئله انسانی جنگ نداشت و کسی با کشتههای جنگ کاری نداشت.
هانا آرنت، در کتاب «درباره خشونت» مینویسد:
«خشونت هرگز نمیتواند بنیان آزادی یا مشروعیت باشد؛ بلکه تنها میتواند ویران کند.»
این جمله نشان میدهد که خشونت، نهتنها راهحلی برای جنگ نیست، بلکه خود، زیرساخت جنگهای آینده را میسازد.
این طبقه چهل میلیونی گرسنه و محروم از درمان و دارو و یک زندگی معمولی، چشم انتظار یک توافق ولو با عقب نشینیهای سخت است.
اره، همین اعتقاد شماست که کار و به اینجا رسونده. واقعا دلتون واسه مردم نمی سوزه؟
سطح بی اعتمادی در جامعه ایران، تمام نسبت های اجتماعی و روابط ساختاری را از بین برده است. کارمند به مدیر! پدر به پسر و پزشک به بیمار و مسافر به راننده و همسر به شوهر
در اتفاقی عجیب البته برای من، بازار پر بود از گوشت کوسه و خرچنگ که شرعا خوردنشان برای متشرعان حرام است، اما خوشبختانه کسی دخالت بی جا در بازار نمی کرد.
شنبه یعنی روز ۹ دی ماه سرتاسر بوشهر پر شده بود از پلاکاردهای سخنرانی ابراهیم رئیسی در مصلی این شهر …
نها به این نتیجه رسیدند که در دنیای مدرن تنها یک راه برای حیات پویا وجود دارد و آن هم توسعه است و برای آن تلاش میکنند و به زودی به آن خواهند رسید
امروز روز واقعه بود، هر کس به قدر بیاطلاعیاش، به قدر اعتمادش به روایت رسمی، ضربه محکمتری خورد.
و من هیچ نسخهای از خودم را به قدر اجاجت با یک دیکتاتور دوست ندارم
جایی که میشود با یک بند کفش هم جنگید، نه برای جامعه، نه برای دیگری، بلکه برای آزادی
M R TALEGHANI’S WEBSITE
مجالیست برای سیاستخوانی و تاریخخوانی و نگاه فلسفی به آنچه هست و نیست و باید باشد.
