ا بچه‌های ساده‌ای بودیم که حتی از غر و غرِ مینی‌بوس لذت می‌بردیم، بچه‌های ساده‌ای که از سادگی‌مان تفنگی ساخته بودند و دستمان می‌دادند تا عقاید ایدئولوژیکشان را به مغز خودمان و دیگران شلیک کنیم

از چالش پیری رها خواهم شد و با پرشی بلند، بدون طی کردن پیری به مرگ خواهم رسید

خودم هم به خواب می‌روم و تمام کابوس‌های سی و چند ساله را در خواب می‌بینم. زندگی بی نفس. زندگی بی کلیه یا مرگ بیدار می‌شوم.

می خواهم کماکان بخوانم و ببینم و بفهمم و بشنوم و عذر بخواهم و در نهایت دوست بدارم و خیاط باشم و جبران کنم

کشتن آرزوهای دیگران که لذت ندارد. لذت در رضایت و لبخند دیگری است و چه احساس خوشایندی بالاتر اهدای آزادی به آدم‌ها؟ آزادی برای تحقق یک آرزو؟ کمک به تحقق یک آرزوی ساده مینیمال

مادرم مرا تنها یکبار نزائید و رها نکرد
او مرا هزاران بار به دنیا آورد و نگاه داشت و رهایم نکرد.