فکر می کردم و تلاش کردم و خواندم و ماندم که در این سال وزیر فرهنگ باشم و حالا نیستم، یعنی از نظر اجتماعی به نقطه ای که برای ان تلاش کردم نرسیدم. مثل ورزشکاری که در هیچ رقابتی به حد نصاب تمرین خود نرسید.
همانقدر تلخ و همانقدر قابل افتخار.
در پایان سی و چند سالگی با ارفاق تنها یک نویسنده ی گمنام هستم که هشتاد درصد نوشته هایش را با نام مستعار چاپ می کنند
در گردنه زندگی امیدهای واهی جایی ندارند و باید عاقلانه به آینده نگریست.

من مهدی رزاقی طالقانی نمونه ای دیگر از سرنوشت محتومی نسلی ام که به امید تغییر هر روز خود را چون خرداد پر حادثه در تکاپو و درد، سر کرد و زورش به ارباب زر و زور و تزویر نرسید.
اما آیا فردا برای ما بد است؟
نه!! اصلا
اگرچه خفه خونمان دادند و اندیشه و صدای مان به گوش هموطن و همنوع مان نرسید
اگرچه نتوانستیم توده ی محروم جامعه مان را از حقوق شان آگاه کنیم و …
اما ما و من با آنچه آموختیم
اول تاریخ را می نویسیم و بعد، فرزندانی پرتوان تر از خود تربیت خواهیم کرد و با بروز و ظهور آنها باز متولد خواهیم شد
آدمها بدانید که از خاکستر آرزوها و آرمان های ما، فردایی بهتر ساخته خواهد شد و تاریخ که عادل ترین خدایان جهان است به یاد آیندگان خواهد آورد که نسلی …
بی صدا از ظلم سوخت اما با ظلم نساخت.
گواه تاریخ هم خردادهایی خواهد بود که ما یعنی من و نسل من آن را رقم زدیم
و حالا به احترام تمام تلاش ها و حذرها و امید ها و آرمان هایم
اینگونه که کسی نمی‌بیند کلاه از سر بر می دارم